Cykl Żółcienie
Mathilde Papapietro
Za pomocą prostych gestów tworzę rysunki, które są malarskie w sensie kaligraficznym, a niektóre z nich wywołują złudne wrażenie trójwymiarowości. Roślina z natury przemijająca, nietrwała jest odtworzona na różnych podłożach takich jak papier, marmur, obraz cyfrowy, z największą precyzją odgadując pierwotny rysunek – tak Mathilde Papapietro pisała o swoich pracach w związku z wystawą w Centrum Sztuki Współczesnej w 2002 roku. Tę koncepcję twórczą rozwija do dziś. Świat Mathilde jest subtelny, elegancki. Jej kaligraficzny styl czerpie z rytmu natury i filozofii buddyzmu zen. Utrwala kruchość i przemijalność, ale też - wydobywa esencję. Chwytając to, co chwilowe – zapisuje ślad jednostkowej obecności. W naturze, w motywach roślin, we wcześniejszych pracach była to najczęściej łodyga trzciny, Mathilde Papapietro poszukuje uniwersalnej metafory istnienia.
W ostatnich grafikach – nie rezygnując z istotnej wartości linii – Mathilde dodała nasycony, świetlisty, ”słoneczny” kolor. Bohaterami najnowszego cyklu „Helianthe” są bowiem płatki słonecznika. Mimo zastosowanej „niematerialnej”, cyfrowej techniki – digigrafii oraz „nietrwałego” motywu – fragmentu rośliny, grafiki emanują niezwykłą intensywnością. Płatki kwiatów są „zginane”, „łamane”, aż do punktu, w którym ich kształt staje się dekoracyjnym znakiem, linearno - barwną konstrukcją. Formami już nie tak bardzo zbliżonymi do pisma, jak we wcześniejszych pracach, ale bardziej samoistnymi. Przywołanie świata natury wydaje się teraz bardziej odniesieniem do energii tkwiącej w przyrodzie, poszukiwaniem wizualnego znaku dla tego, co żywotne.
Mathilde Papapietro zajmuje się także grafiką warsztatową, fotografią, jest autorką instalacji.
